Οικολογία-Πράσινη Λύση: «Η Πλατεία Ελευθερίας, δε θα είναι για πολύ καιρό ακόμη ελεύθερη»

16

Η Πλατεία Ελευθερίας στη Θεσσαλονίκη, άλλοτε κεντρική πύλη επικοινωνίας της πόλης με τη θάλασσα, αποτελεί δημοτική έκταση χαρακτηρισμένη ως χώρος πρασίνου, που τις τελευταίες δεκαετίες λειτουργούσε ως υπαίθριο πάρκινγκ αυτοκινήτων.

Παράλληλα, αποτελεί τόπο μαρτυρίου, καθώς το 1942, 50.000 Εβραίοι της πόλης, συγκεντρώθηκαν, βασανίσθηκαν και οδηγήθηκαν σε καταναγκαστικά έργα και σε στρατόπεδα εξόντωσης. Στο νότιο άκρο της πλατείας βρίσκεται το Μνημείο του Ολοκαυτώματος για να μας θυμίζει τις θηριωδίες του ναζιστικού καθεστώτος.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δημαρχιακής θητείας πραγματοποιήθηκαν μελέτες και ξεκίνησαν εργασίες για την ανάπλαση της πλατείας. Ο νέος σχεδιασμός περιλάμβανε κατάργηση του πάρκινγκ, ανάδειξη του ιστορικού χαρακτήρα της πλατείας και δημιουργία ελεύθερου χώρου πρασίνου. Το έργο αναμενόταν να παραδοθεί μέσα στο 2020, όμως, καθυστερήσεις σε διάφορες αδειοδοτήσεις, καθώς και έντονα οικονομικά προβλήματα του εργολάβου που ανέλαβε το έργο, οδήγησαν, τελικά, στη διακοπή των εργασιών μέσα στο 2019. Συνεπώς, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, η περιοχή είναι απλώς μια επιφάνεια καλυμμένη από λαμαρίνες και φαντάσματα.

Η νέα Δημοτική αρχή δήλωσε, εξαρχής, αντίθετη σε αυτόν το σχεδιασμό, επικυρώνοντας τη διακοπή του. Παράλληλα, εισήγαγε μια νέα πρόταση που αφορούσε μεν την ανάπλαση της πλατείας, αλλά, προηγουμένως, προϋπέθετε τη δημιουργία ενός υπόγειου πάρκινγκ. Προσωρινά (…) και μέχρι να ξεκαθαριστεί το ζήτημα, η πλατεία προβλέπεται να ξαναγίνει επιφανειακό υπαίθριο πάρκινγκ, επιστρέφοντας, δηλαδή, στο σημείο που ήμασταν 3 χρόνια πριν, καλώντας τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης να κάνουν απλώς, εκ νέου, υπομονή.

Το έργο ανάπλασης της Πλατείας Ελευθερίας στη Θεσσαλονίκη αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα της αδυσώπητης γραφειοκρατίας, της προχειρότητας, του αυτοσχεδιασμού, της αγνόησης της πραγματικότητας της πόλης (όπου η βασική έλλειψη εντοπίζεται σε ελεύθερους χώρους πρασίνου) και της έλλειψης μακρόχρονου αστικού σχεδιασμού. Ενισχύει το αίσθημα αναξιοπιστίας προς τις δημοτικές αρχές και αφήνει τους κατοίκους του κέντρου στην τύχη τους. Κανείς πια δεν εμπιστεύεται εύκολα τους άρχοντες της πόλης που με τόση ευκολία ανακοινώνουν υπόγεια έργα σε ένα χώρο που το πλέον βέβαιο είναι ότι θα μετατραπούν σε μακροχρόνιες αρχαιολογικές ανασκαφές, αντλήσεις θαλασσινού νερού και εγγραφή ρεκόρ καθυστερήσεων στο βιβλίο Γκίνες. Μήπως πρέπει και εν τέλει να της αλλάξουμε όνομα, γιατί σίγουρα αυτή η πολύπαθη πλατεία δεν θα είναι για καιρό ελεύθερη.